NAJLEPSZY PORTAL POLONIJNY

Po śmierci jej ciało promieniowało nadzwyczajnym światłem, pięknem i niebiańskim pokojem. Bł. Maria Celeste Crostarosa

„Córko, jeśli ktoś zapytałby cię, kim Ja jestem, odpowiedz, że jestem Miłością prawej dobroci. Jestem Bytem w pełni doskonałym” – mówił do niej Bóg. Dziś w zakonie redemptorystek liturgiczne wspomnienie bł. Marii Celeste Crostarosa, dziewicy, zakonnicy, mistyczki oraz założycielki  zgromadzenia sióstr redemptorystek.

Ta wspaniała kobieta urodziła się w Neapolu 31 października 1696 roku jako dziesiąte dziecko w bardzo religijnej rodzinie liczącej dwanaścioro dzieci: siedem dziewcząt i pięciu chłopców. Jej ojciec Józef Crostarosa był doktorem prawa cywilnego i kanonicznego, zajmował wysoki urząd w magistracie Neapolu, zaś matka Paula Battista Caldari wywodziła się ze szlacheckiej rodziny. W tej kochającej się rodzinie wzrastała w pobożności, poznając żywoty świętych, którzy ją fascynowali, aż wreszcie pociągnięta Bożą miłością, zapragnęła naśladować Jezusa bardziej z bliska.

Miała mniej więcej 12, lat kiedy usłyszała w swoim sercu, że sam Pan chce być jej Mistrzem i to Jego ma kochać najbardziej, nie szukając miłości stworzeń. W Autobiografii podkreśla te słowa jako bardzo istotne dla swego życia duchowego. Jeszcze zanim wstąpiła do karmelitańskiego klasztoru w Marigliano jej życie modlitwy, jej życie wewnętrzne było bardzo głębokie, intensywne. Doświadczała Jezusowego działania w sercu i wiele się modliła. Jak sama pisze w Autobiografii – „na tysiące sposobów Pan okazywał mi swoją bliskość”. Wszystko prowadziło ją do Boga, kontemplacja natury porywała ją i pochłaniała do tego stopnia, że nie miała świadomości mijającego czasu. „Wszędzie widzę Ciebie, Panie” – pisała.

W 1718 roku wstąpiła do Karmelu w Marigliano. Tam stawiała pierwsze kroki w życiu zakonnym, złożyła swoje śluby. Niestety w 1723 roku Karmel został zamknięty na prośbę miejscowego biskupa. Maria Celeste opuściła klasztor i za radą o. Tomasza Falcoi, który był wtedy jej kierownikiem duchowym, wstąpiła wraz z dwiema rodzonymi siostrami do klasztoru wizytek w Scala nad Zatoką Amalfitańską.

25 kwietnia 1725 roku po Komunii świętej, s. Celeste przeżyła wyjątkowe doświadczenie i zrozumienie, że Bóg jej właśnie powierza to zadanie i chce, aby nowy Zakon był “żywą pamiątką” – jasnym, promieniującym znakiem miłości Chrystusa do człowieka, by siostry założyły habit koloru miłości (czerwony) i by wszystko w ich życiu mówiło o wielkiej miłości Boga do ludzkości.Pan chciał, by powstała w Kościele nowa rodzina zakonna, która przypominałaby o tym, jak Bóg Ojciec ukochał człowieka w Chrystusie. Ta nowa wspólnota miała być Żywą Pamiątką Odkupiciela. Życie wspólne przeżywane w jedności i miłości wzajemnej miało czynić widzialną Jego obecność we wspólnocie. Sam Jezus przekazał to Marii Celeste w słowach: „Kto was widzi, Mnie widzi”.

Siostra Celeste była wtedy nowicjuszką. Trzeba było jeszcze sześciu lat cierpienia i głębokiego zaufania Bogu. , aż wreszcie pojawił się św. Alfons de Liguorii ze swoim rozeznaniem, że „Dzieło to pochodzi od Boga i nie jest iluzją, jak wielu sądziło”. Dzięki jego pomocy w Zesłanie Ducha Świętego, 13 maja 1731 roku, siostry “z niewypowiedzianą radością śpiewały Te Deum, dziękując za bezmiar łask otrzymanych od Pana”. Matka Celeste Crostarosa napisała Reguły, uszyła nowe, objawione Marii czerwone habity, które siostry ubrały w święto Przemienienia Pańskiego 6 sierpnia 1731 roku.

W październiku 1731 roku, Maria Celeste otrzymała od Boga nowe objawienie, tym razem dotyczące samego ks. Alfonsa. Bóg dał jej zrozumieć, że powinien on zostać założycielem nowego zgromadzenia, żyjącego regułą podobną do reguły sióstr, ale oddanego pracy misyjnej wśród najuboższych. W jednym z listów skierowanych do niego napisała: „Kochajmy serdecznie Boga, a On o wszystkim pomyśli”.

W 1733 roku Maria Celeste została wydalona ze Scala na polecenie biskupa Falcoi. Chciał on, aby nasza założycielka podpisała Reguły, które on zmienił i złożyła ślub, że przyjmuje go za swego kierownika duchowego. Ona jednak odrzuciła te warunki i zmuszono ją wtedy do odejścia z klasztoru. W tym czasie Maria Celeste przeżywała wiele trudów i wewnętrznych i zewnętrznych. Był to dla niej czas duchowej pustyni, ale jednocześnie i czas oczyszczenia. Nękała ją myśl, że nie może zrealizować powierzonego jej przez Boga „Dzieła”, bo tak nazywała nowy Instytut.

Dopiero w roku 1738 przyszedł czas założenia przez nią upragnionego klasztoru w Foggia, według reguł objawionych w 1725 roku. Jak zawsze, tak i wtedy pytała Boga, czy to się Jemu podoba, czy taka jest Jego wola. Wspólnota ta żyła objawioną jej regułą i przez modlitwę wypraszała światu wiele łask. Maria Celeste uczyła tam młodsze siostry modlitwy i sama modliła się gorliwie: „Tobie, mój Panie, powierzam tych, którzy zostali poleceni mojej modlitwie; proszę za każdego z nich w sposób szczególny, według ich potrzeb. Spraw, aby wzrastała w nich Twoja Boża miłość… Proszę za wszystkie dusze, które Ty złączyłeś ze mną w Twojej świętej miłości”.

Maria Celeste Crostarosa napisała wiele dzieł przepełnionych gorącą miłością do Boga, spośród których trzeba przede wszystkim wymienić „Stopnie modlitwy”, „Ogródek duchowy” i „Rozmowy duszy z Jezusem”, pisma świadczące o jej wyjątkowym zjednoczeniu z Bogiem i głębokim życiu modlitwy. Jej osobowość przyciągała ludzi, którzy pod jej wpływem przemieniali swe życie. Potrafiła też zawierać bardzo głębokie i piękne przyjaźnie, czego przykładem jest choćby relacja ze św. Gerardem Majellą, bratem ze Zgromadzenia Redemptorystów.

Każdego poranka modliła się takimi słowami: „Uwielbiam Cię i błogosławię za to, że mnie stworzyłeś i podtrzymujesz w istnieniu, za obfite odkupienie, a przede wszystkim za dar powołania zakonnego”. Wśród mieszkańców miasta Foggia z biegiem czasu wzrósł podziw i szacunek do niej, nazywano ją tam powszechnie „świętą Przeoryszą”.

W chwili śmierci siostry Marii Celeste św. Gerard Majella, dopełniający swych dni w Materdomini, w miejscowości położonej około 100 km od Foggii, powiedział do asystującego mu brata: „Widziałem duszę Matki Marii Celeste odlatującą jak gołębica po zasłużoną nagrodę za miłość do Jezusa i Maryi”. Za miesiąc, 16 października tego samego roku, również Gerard odfrunął do nieba, aby dołączyć do tej, z którą już tu na ziemi w Bogu był zjednoczony.

Po śmierci ciało ukochanej Matki promieniowało jakimś nadzwyczajnym światłem, pięknem i niebiańskim pokojem. Według ówczesnego zwyczaju, zostało złożone w krypcie kościoła, a dla pamięci potomnych na murze zdecydowano umieścić kamienną tablicę z łacińskim napisem: „Na wieczną pamięć Marii Celeste od Najświętszego Zbawiciela, Julii Crostarosa, Założycielki, Mistrzyni, Przełożonej tegoż Konserwatorium Dziewic …”

Kościół obdarzył Matkę Celestę tytułem Błogosławionej 18 czerwca 2016 roku. Proces beatyfikacyjny, wielokrotnie przerywany ze względu na trudne i złożone wydarzenia, dobiegł końca.  Jej życie stało się “żywą pamiątką” miłości Chrystusa do człowieka, byśmy od niej mogli uczyć się radosnego miłowania Boga, wierności sumieniu, szanowania drugiego jako “żywego tabernakulum”, kontemplacji Oblicza Chrystusa obecnego we wszystkich wydarzeniach życia oraz Maryjności, która cicha i ukryta skutecznie obdarza Kościół Jezusem Odkupicielem.

Maria Celeste chciała, aby wzajemne odniesienia we wspólnocie były matczyne i serdeczne, naznaczone ciepłem Jezusowej miłości. Wtedy ta miłość będzie promieniować poza klasztor i na cały świat. Założycielka redemptorystek wspomina o tym w Autobiografii, opowiadając o konkretnych osobach: o pewnym młodym człowieku, który się nawrócił, choć przedtem był zgorszeniem dla całego miasteczka i o innym, który żyjąc w pobliżu klasztoru zmienił się i zbliżył do Boga. Te piękne świadectwa Matki Marii Celeste Crostarosy mówią o oddziaływaniu klasztoru na najbliższą okolicę, pokazując konkretnie, jak rodziło się Boże życie w ludzkich duszach poprzez kontakt z klasztorem.

Bł. Maria Celeste Crostarosa pozostawiła po sobie wiele pism, które dopiero współcześnie są gruntownie opracowywane i wydawane. W języku polskim wydano dotąd jej „Autobiografię”oraz „Rozmowy duszy z Jezusem”.

redemptorystki.pl, redemptor.pl, brewiarz.pl

Education Template