{"id":3938,"date":"2023-04-25T21:24:17","date_gmt":"2023-04-26T02:24:17","guid":{"rendered":"https:\/\/kuriercodziennychicago.com\/?p=3938"},"modified":"2023-04-25T21:24:18","modified_gmt":"2023-04-26T02:24:18","slug":"sw-wojciech-cudowny-oredownik-polakow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kuriercodziennychicago.com\/index.php\/2023\/04\/25\/sw-wojciech-cudowny-oredownik-polakow\/","title":{"rendered":"\u015aw. Wojciech \u2013 cudowny or\u0119downik Polak\u00f3w"},"content":{"rendered":"\n

Wojciech urodzi\u0142 si\u0119 ok. 956 roku w mo\u017cnej rodzinie S\u0142awnikowic\u00f3w w Lubicach (Czechy). Jego ojciec, S\u0142awnik, by\u0142 g\u0142ow\u0105 mo\u017cnego rodu, spokrewnionego z dynasti\u0105 sask\u0105, panuj\u0105c\u0105 w\u00f3wczas w Niemczech. Matka Wojciecha, Strze\u017cys\u0142awa, r\u00f3wnie\u017c pochodzi\u0142a ze znakomitej rodziny, by\u0107 mo\u017ce z Przemy\u015blid\u00f3w, kt\u00f3rzy rz\u0105dzili w\u00f3wczas pa\u0144stwem czeskim. Wojciech by\u0142 przedostatnim z siedmiu syn\u00f3w S\u0142awnika. W najstarszym r\u0119kopisie jego imi\u0119 brzmi Wojetech. Wedle pierwotnych plan\u00f3w ojca Wojciech mia\u0142 zosta\u0107 rycerzem. Ostatecznie o jego przeznaczeniu do stanu duchownego wed\u0142ug biograf\u00f3w zdecydowa\u0142a choroba. Rodzice z\u0142o\u017cyli \u015blub, \u017ce gdy syn wyzdrowieje, b\u0119dzie oddany Bogu na s\u0142u\u017cb\u0119. Nie mo\u017cna tego wykluczy\u0107. Wydaje si\u0119 jednak, \u017ce przyczyna by\u0142a inna: taki by\u0142 po prostu zwyczaj w owych czasach, \u017ce gdy mo\u017cna rodzina mia\u0142a wi\u0119cej syn\u00f3w czy c\u00f3rek, przeznacza\u0142a ich do stanu duchownego na opat\u00f3w, ksienie czy biskup\u00f3w.<\/strong><\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

W 968 roku papie\u017c Jan XIII, dzi\u0119ki inicjatywie cesarza Ottona I, ustanowi\u0142 w Magdeburgu metropoli\u0119 jako biskupstwo misyjne dla nawracania zachodnich S\u0142owian. Pierwszym arcybiskupem tego miasta zosta\u0142 \u015bw. Adalbert (+ 981), kt\u00f3ry poprzednio by\u0142 opatem benedykty\u0144skim w Weissenburgu (Alzacja). Pod jego opiek\u0119 Wojciech zosta\u0142 wys\u0142any jako 16-letni m\u0142odzieniec w 972 roku. Na dworze metropolity kszta\u0142ci\u0142 si\u0119 w szkole katedralnej, pod czujnym okiem znanego uczonego, Otryka. Tu tak\u017ce przygotowywa\u0142 si\u0119 przez prawie 10 lat (972-981) do swoich przysz\u0142ych duchownych obowi\u0105zk\u00f3w. Z wdzi\u0119czno\u015bci dla metropolity przybra\u0142 sobie jego imi\u0119 i jako Adalbert figuruje we wszystkich p\u00f3\u017aniejszych dokumentach. Pod tym imieniem jest znany i czczony w Europie.<\/p>\n\n\n\n

Biografie wspominaj\u0105, \u017ce do Wojciecha do\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c p\u00f3\u017aniej jego m\u0142odszy, przyrodni brat, Radzim. Mieli do dyspozycji w\u0142asn\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119. Ojciec hojnie zaradza\u0142 wszystkim potrzebom syn\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Po \u015bmierci metropolity Adalberta 25-letni Wojciech wr\u00f3ci\u0142 do Pragi. Zasta\u0142 tam pierwszego biskupa \u0142aci\u0144skiego Pragi i Czech, Dytmara, kt\u00f3ry od roku 973 rz\u0105dzi\u0142 diecezj\u0105. By\u0142 Niemcem i zale\u017ca\u0142 od metropolii w Moguncji. Wojciech by\u0142 ju\u017c wtedy subdiakonem. W Pradze przyj\u0105\u0142 pozosta\u0142e \u015bwi\u0119cenia (981).<\/p>\n\n\n\n

W styczniu 982 r. biskup Dytmar zmar\u0142. Wojciech by\u0142 \u015bwiadkiem jego \u015bmierci i kajania si\u0119, \u017ce by\u0142 pasterzem z\u0142ym, chocia\u017c kronikarze pisz\u0105, \u017ce by\u0142 pobo\u017cny i gorliwy. Zjazd w Lewym Hradcu pod przewodnictwem ksi\u0119cia Boles\u0142awa wytypowa\u0142 na nast\u0119pc\u0119 Dytmara Wojciecha. Nominacj\u0119 jednak musia\u0142 zatwierdzi\u0107 cesarz. Otton II by\u0142 zaj\u0119ty w\u0142a\u015bnie wypraw\u0105 wojenn\u0105 na po\u0142udnie Italii. Dopiero w roku 983 zwo\u0142a\u0142 sejm Rzeszy do Werony i tam zatwierdzi\u0142 Wojciecha. W tym samym roku dnia 29 czerwca odby\u0142a si\u0119 tak\u017ce konsekracja Wojciecha na biskupa, kt\u00f3rej dokona\u0142 metropolita Moguncji, \u015bw. Willigis (+ 1011). Tak wi\u0119c Wojciech by\u0142 pierwszym biskupem narodowo\u015bci czeskiej w Czechach.<\/p>\n\n\n\n

Wojciech wszed\u0142 do swojej biskupiej stolicy, Pragi, boso. Mia\u0142 wtedy zaledwie 27 lat. Jego hagiografowie s\u0105 zgodni, \u017ce jego dobra biskupie nie by\u0142y zbyt wielkie. Przeznacza\u0142 je na utrzymanie budynk\u00f3w i sprz\u0119tu ko\u015bcielnego, na potrzeby kleru katedralnego i diecezjalnego, na potrzeby w\u0142asne, kt\u00f3re by\u0142y w tych wydatkach najmniejsze, i na ubogich. Zaopatrywa\u0142 ich potrzeby i sam ich odwiedza\u0142, s\u0142ucha\u0142 pilnie ich skarg i potrzeb, odwiedza\u0142 wi\u0119zienia, a przede wszystkim targi niewolnik\u00f3w. Praga le\u017ca\u0142a na szlaku ze wschodu na zach\u00f3d. Handlem lud\u017ami zajmowali si\u0119 \u017bydzi, dostarczaj\u0105c krajom mahometa\u0144skim niewolnik\u00f3w. Biograf pisze, \u017ce Wojciech mia\u0142 mie\u0107 pewnej nocy sen, w kt\u00f3rym us\u0142ysza\u0142 skarg\u0119 Chrystusa: „Oto ja jestem znowu sprzedany, a ty \u015bpisz?”. Scen\u0119 t\u0119 przedstawia jeden z obraz\u00f3w drzwi gnie\u017anie\u0144skich, kt\u00f3re powsta\u0142y ok. 1127 r.<\/p>\n\n\n\n

Sytuacja Ko\u015bcio\u0142a w Czechach w owym czasie nie by\u0142a \u0142atwa. By\u0142 on uzale\u017cniony od kaprysu mo\u017cnych i w\u0142adcy. Nie mniejsze k\u0142opoty mia\u0142 Wojciech z duchownymi. Wprowadzenie zasad \u017cycia wsp\u00f3lnego sz\u0142o opornie w\u015br\u00f3d duchowie\u0144stwa katedralnego. \u015aw. Bruno z Kwerfurtu stwierdza, \u017ce „duchowni \u017cenili si\u0119 jawnie”. Mo\u017cnych zrazi\u0142 sobie Wojciech przypomnieniem zakazu wielo\u017ce\u0144stwa, gromieniem za wiaro\u0142omno\u015b\u0107 oraz za zwi\u0105zki ma\u0142\u017ce\u0144skie z krewnymi. Nie liczono si\u0119 ze \u015bwi\u0119tami, \u0142amano posty. Kiedy Wojciech zobaczy\u0142, \u017ce jego napomnienia s\u0105 daremne, a z\u0142e obyczaje dalej si\u0119 szerz\u0105, po pi\u0119ciu latach rz\u0105d\u00f3w (983-988) postanowi\u0142 opu\u015bci\u0107 sw\u0105 stolic\u0119. Najpierw uda\u0142 si\u0119 do Moguncji, po porad\u0119 do metropolity Willigisa. Nast\u0119pnie skierowa\u0142 swoje kroki, za jego zgod\u0105, do Rzymu, aby u papie\u017ca szuka\u0107 rady i prosi\u0107 o zwolnienie z obowi\u0105zk\u00f3w. Od cesarzowej Konstantynopola Wojciech otrzyma\u0142 znaczny zasi\u0142ek w srebrze, by po zrzeczeniu si\u0119 biskupstwa mie\u0107 \u015brodki na swoje utrzymanie. Wojciech rozda\u0142 jednak srebro mi\u0119dzy ubogich, a orszak biskupi odprawi\u0142 do Czech.<\/p>\n\n\n\n

Papie\u017c Jan XV przyj\u0105\u0142 z mi\u0142o\u015bci\u0105 udr\u0119czonego biskupa Pragi. Nie zwolni\u0142 go wprawdzie z obowi\u0105zk\u00f3w, ale pozwoli\u0142 mu na pewien czas oddali\u0107 si\u0119 od nich. Wojciech postanowi\u0142 wi\u0119c uda\u0107 si\u0119 pieszo z bratem Radzimem do Ziemi \u015awi\u0119tej jako pielgrzym. Kiedy po drodze znalaz\u0142 si\u0119 na Monte Cassino, tamtejsi mnisi chcieli go zatrzyma\u0107 u siebie, aby wy\u015bwi\u0119ca\u0142 ich ko\u015bcio\u0142y i mnich\u00f3w na kap\u0142an\u00f3w. Byli bowiem wtedy w zatargu z miejscowym biskupem. Wojciech jednak nie zgodzi\u0142 si\u0119 na to. Uda\u0142 si\u0119 dalej na po\u0142udnie do Gaety. W pobli\u017cu miasta zatrzyma\u0142 si\u0119 i spotka\u0142 si\u0119 ze s\u0142ynnym mnichem bazylia\u0144skim, \u015bw. Nilem. Ten poradzi\u0142 mu, aby wst\u0105pi\u0142 do benedyktyn\u00f3w w Rzymie. Tak te\u017c \u015bw. Wojciech uczyni\u0142. Przyj\u0105\u0142 go w opactwie \u015bwi\u0119tych Bonifacego i Aleksego na Awentynie jego prze\u0142o\u017cony, Leon. Wraz ze swoim bratem, b\u0142. Radzimem, w Wielk\u0105 Sobot\u0119 w roku 990 Wojciech z\u0142o\u017cy\u0142 profesj\u0119 zakonn\u0105. Jego \u017cywoty podaj\u0105, \u017ce z wielk\u0105 pokor\u0105 wype\u0142nia\u0142 wszystkie obowi\u0105zki zakonne, jakby od dawna by\u0142 jednym z mnich\u00f3w. W tym czasie w rz\u0105dach diecezj\u0105 prask\u0105 zast\u0119powa\u0142 go biskup Mi\u015bni, Falkold. W charakterze mnicha Wojciech przebywa\u0142 w Rzymie w latach 989-992 (w wieku 33-36 lat).<\/p>\n\n\n\n

W 992 r. zmar\u0142 Falkold. Czesi udali si\u0119 do metropolity w Moguncji, aby zmusi\u0107 Wojciecha do powrotu. Ten natychmiast przez pos\u0142\u00f3w wys\u0142a\u0142 dwa listy: do Wojciecha i do papie\u017ca. Papie\u017c zwo\u0142a\u0142 synod i po naradzie nakaza\u0142 Wojciechowi wraca\u0107 do Pragi. Po trzech i p\u00f3\u0142 roku Wojciech opu\u015bci\u0142 klasztor, zabra\u0142 ze sob\u0105 kilkunastu zakonnik\u00f3w z opactwa i za\u0142o\u017cy\u0142 nowy klasztor w Brzewnowie pod Prag\u0105. Potem zabra\u0142 si\u0119 do budowy ko\u015bcio\u0142\u00f3w tam, gdzie by\u0142y osady ludzkie. Dot\u0105d bowiem ko\u015bcio\u0142y by\u0142y w zasadzie jedynie przy grodach mo\u017cnych pan\u00f3w. W porozumieniu z ksi\u0119ciem wprowadzono dziesi\u0119ciny, aby Ko\u015bcio\u0142owi w Czechach zapewni\u0107 sta\u0142e dochody. Wojciech wys\u0142a\u0142 misjonarzy na W\u0119gry. Sam te\u017c tam si\u0119 uda\u0142. St\u0105d powsta\u0142a opowie\u015b\u0107, \u017ce udzieli\u0142 chrztu (wed\u0142ug innych \u017ar\u00f3de\u0142 – bierzmowania) \u015bw. Stefanowi, przysz\u0142emu w\u0142adcy W\u0119gier.<\/p>\n\n\n\n

Te obiecuj\u0105ce poczynania zako\u0144czy\u0142y si\u0119 jednak niebawem zupe\u0142n\u0105 kl\u0119sk\u0105. Zawa\u017cy\u0142 na tym bezpo\u015brednio nast\u0119puj\u0105cy wypadek: na dworze ksi\u0105\u017c\u0119cym w Pradze pochwycono na cudzo\u0142\u00f3stwie kobiet\u0119 z mo\u017cnego rodu Werszowc\u00f3w. Ura\u017cony \u015bmiertelnie m\u0105\u017c zamierza\u0142 j\u0105 zabi\u0107. Ta jednak schroni\u0142a si\u0119 do Wojciecha. Biskup udzieli\u0142 jej azylu w klasztorze benedyktynek, kt\u00f3ry sta\u0142 w pobli\u017cu zamku przy ko\u015bciele \u015bw. Jerzego. Wpadli tam siepacze, wywlekli ofiar\u0119 i zamordowali j\u0105 na miejscu. Wojciech rzuci\u0142 na nich kl\u0105tw\u0119. W akcie zemsty Werszowcowie napadli na rodzinny gr\u00f3d Wojciecha. Gr\u00f3d spalono, ludno\u015b\u0107 zap\u0119dzono w niewol\u0119, wymordowano tak\u017ce czterech braci Wojciecha wraz z ich \u017conami i dzie\u0107mi. Dzia\u0142o si\u0119 to 28 wrze\u015bnia 995 roku. Ocala\u0142 tylko najstarszy brat Wojciecha, Sobieb\u00f3r, kt\u00f3ry w tym czasie by\u0142 poza granicami Czech. Sytuacja by\u0142a tak gor\u0105ca, \u017ce Wojciech nie by\u0142 pewny nawet swojego \u017cycia. Z\u0142amany tymi wydarzeniami, po zaledwie nieca\u0142ych trzech latach uda\u0142 si\u0119 potajemnie ponownie do Rzymu. Na Awentynie przyj\u0119to go serdecznie. Papie\u017c r\u00f3wnie\u017c okaza\u0142 mu du\u017co \u017cyczliwo\u015bci.<\/p>\n\n\n\n

Niestety, w 996 r. Jan XV umar\u0142. W maju 996 r. odby\u0142 si\u0119 w Rzymie synod, na kt\u00f3rym metropolita Moguncji, \u015bw. Willigis, oskar\u017cy\u0142 Wojciecha, \u017ce ten bezprawnie opu\u015bci\u0142 swoj\u0105 stolic\u0119. Synod nakaza\u0142 Wojciechowi pod gro\u017ab\u0105 kl\u0105twy powr\u00f3t. Wojciech uda\u0142 si\u0119 wi\u0119c do Moguncji, czekaj\u0105c na decyzj\u0119 cesarza, gdy\u017c tylko on m\u00f3g\u0142 si\u0142\u0105 wprowadzi\u0107 Wojciecha do Pragi, zbuntowanej przeciwko swojemu pasterzowi. Poniewa\u017c cesarz zwleka\u0142 jednak z wypraw\u0105 or\u0119\u017cn\u0105, czekaj\u0105c, a\u017c Czesi sami uznaj\u0105 swoj\u0105 win\u0119, Wojciech skorzysta\u0142 z okazji i odwiedzi\u0142 Francj\u0119, a w niej – jako pielgrzym – nawiedzi\u0142 gr\u00f3b \u015bw. Marcina w Tours, \u015bw. Benedykta we Fleury i \u015bw. Dionizego w Saint-Denis pod Pary\u017cem. Kiedy za\u015b nadal powr\u00f3t \u015bw. Wojciecha by\u0142 niemo\u017cliwy, biskup uda\u0142 si\u0119 do Polski z postanowieniem oddania si\u0119 pracy misyjnej w\u015br\u00f3d pogan. By\u0142o to p\u00f3\u017an\u0105 jesieni\u0105 996 roku. Otton III wyrazi\u0142 na to zgod\u0119, gdy Czesi przys\u0142ali Wojciechowi ostateczn\u0105 odpowied\u017a, \u017ce nie godz\u0105 si\u0119 na jego powr\u00f3t.<\/p>\n\n\n\n

\u015awi\u0119ty Wojciech Boles\u0142aw Chrobry bardzo ucieszy\u0142 si\u0119 na wiadomo\u015b\u0107, \u017ce do Polski ma przyby\u0107 biskup Wojciech. S\u0142ysza\u0142 o nim wiele od jego rodzonego brata, Sobiebora, kt\u00f3remu wcze\u015bniej udzieli\u0142 schronienia. Kr\u00f3l chcia\u0142 zatrzyma\u0107 Wojciecha u siebie jako po\u015brednika w misjach dyplomatycznych. Kiedy jednak Wojciech stanowczo odm\u00f3wi\u0142 i wyrazi\u0142 ch\u0119\u0107 pracy w\u015br\u00f3d pogan, powsta\u0142a my\u015bl nawr\u00f3cenia Wielet\u00f3w na zachodzie. Z powodu jednak trwaj\u0105cej tam w\u00f3wczas wojny ostatecznie urz\u0105dzono wypraw\u0119 misyjn\u0105 do Prus. Boles\u0142aw Chrobry da\u0142 Wojciechowi do os\u0142ony 30 woj\u00f3w. Biskupowi towarzyszy\u0142 tylko jego brat, b\u0142. Radzim, i subdiakon Benedykt Bogusza, kt\u00f3ry zna\u0142 j\u0119zyk pruski i m\u00f3g\u0142 s\u0142u\u017cy\u0107 za t\u0142umacza. Dzia\u0142o si\u0119 to wczesn\u0105 wiosn\u0105 997 roku. Wojciechowi przypisuje si\u0119 ufundowanie pierwszych klasztor\u00f3w benedykty\u0144skich na ziemiach polskich. Za swojego fundatora uwa\u017caj\u0105 Wojciecha opactwa w Mi\u0119dzyrzeczu, Trzemesznie i w \u0141\u0119czycy (Tum).<\/p>\n\n\n\n

Wis\u0142\u0105 uda\u0142 si\u0119 Wojciech do Gda\u0144ska, gdzie przez kilka dni g\u0142osi\u0142 Ewangeli\u0119 tamtejszym Pomorzanom. St\u0105d uda\u0142 si\u0119 w dalsz\u0105 drog\u0119. Aby nie nadawa\u0107 swojej misji charakteru wyprawy wojennej, Wojciech oddali\u0142 \u017co\u0142nierzy. Nied\u0142ugo potem dziki t\u0142um otoczy\u0142 misjonarzy i zacz\u0105\u0142 im z\u0142orzeczy\u0107. Jeden z pogan uderzy\u0142 biskupa wios\u0142em w plecy, a\u017c mu brewiarz wypad\u0142 z r\u0105k. Kiedy Wojciech zorientowa\u0142 si\u0119, \u017ce Prusy nie chc\u0105 nawr\u00f3cenia, postanowi\u0142 zako\u0144czy\u0107 misj\u0119 powrotem do Polski. Prusowie poszli za nim. Miejsca m\u0119cze\u0144skiej \u015bmierci nie uda\u0142o si\u0119 uczonym dot\u0105d zidentyfikowa\u0107. Mog\u0142o to by\u0107 w okolicy Elbl\u0105ga lub T\u0119kit (Tenkitten). 23 kwietnia 997 roku w pi\u0105tek o \u015bwicie zbrojny t\u0142um Prus\u00f3w otoczy\u0142 trzech misjonarzy: \u015bw. Wojciecha, b\u0142. Radzima i subdiakona Benedykta Bogusz\u0119. Ledwie sko\u0144czy\u0142a si\u0119 odprawiana przez biskupa Wojciecha Msza \u015bw., rzucono si\u0119 na nich i zwi\u0105zano ich. Zacz\u0119to bi\u0107 Wojciecha, ubranego jeszcze w szaty liturgiczne, i zawleczono go na pobliski pag\u00f3rek. Tam poga\u0144ski kap\u0142an zada\u0142 mu pierwszy \u015bmiertelny cios. Potem 6 w\u0142\u00f3czni przebi\u0142o mu cia\u0142o. Odci\u0119to mu g\u0142ow\u0119 i wbito j\u0105 na \u017cerd\u017a. Przy martwym ciele pozostawiono stra\u017c. W chwili zgonu Wojciech mia\u0142 41 lat.<\/p>\n\n\n\n

Wykupienie cia\u0142a \u015bw. Wojciecha Po pewnym czasie wypuszczono na wolno\u015b\u0107 b\u0142. Radzima i kap\u0142ana Benedykta ze skierowan\u0105 do kr\u00f3la Polski propozycj\u0105 oddania cia\u0142a \u015bw. Wojciecha za odpowiednim okupem. Kr\u00f3l Polski sprowadzi\u0142 je najpierw do Trzemeszna, a potem uroczy\u015bcie do Gniezna. Cesarz Otto III na wiadomo\u015b\u0107 o \u015bmierci m\u0119cze\u0144skiej przyjaciela natychmiast zawiadomi\u0142 o niej papie\u017ca z pro\u015bb\u0105 o kanonizacj\u0119. By\u0142a to pierwsza w dziejach Ko\u015bcio\u0142a kanonizacja, og\u0142oszona przez papie\u017ca, gdy\u017c dot\u0105d og\u0142aszali j\u0105 biskupi miejscowi. Na \u017c\u0105danie papie\u017ca sporz\u0105dzono najpierw \u017cywot Wojciecha na podstawie zezna\u0144 naocznych \u015bwiadk\u00f3w: b\u0142. Radzima i Benedykta. W oparciu o ten \u017cywot papie\u017c Sylwester II jeszcze przed rokiem 999 dokona\u0142 uroczystego og\u0142oszenia Wojciecha \u015bwi\u0119tym. Dzie\u0144 \u015bwi\u0119ta wyznaczy\u0142 papie\u017c zgodnie ze zwyczajem na dzie\u0144 jego \u015bmierci, czyli na 23 kwietnia. Wtedy tak\u017ce zapad\u0142a decyzja utworzenia w Polsce nowej, niezale\u017cnej metropolii w Gnie\u017anie, kt\u00f3rej patronem zosta\u0142 og\u0142oszony \u015bw. Wojciech.<\/p>\n\n\n\n

W marcu roku 1000 Otto III odby\u0142 pielgrzymk\u0119 do grobu \u015bw. Wojciecha w Gnie\u017anie. Wtedy – podczas spotkania z Boles\u0142awem Chrobrym – zosta\u0142a uroczy\u015bcie proklamowana metropolia gnie\u017anie\u0144ska z podleg\u0142ymi jej diecezjami w Krakowie, Ko\u0142obrzegu i Wroc\u0142awiu. Otto III opu\u015bci\u0142 Polsk\u0119 obdarowany relikwi\u0105 ramienia \u015bw. Wojciecha. Jej cz\u0119\u015b\u0107 umie\u015bci\u0142 w Akwizgranie, a cz\u0119\u015b\u0107 na wysepce Tybru w Rzymie, w obu miejscach funduj\u0105c ko\u015bcio\u0142y pod wezwaniem \u015bw. Wojciecha.<\/p>\n\n\n\n

\u015aw. Wojciech sta\u0142 si\u0119 patronem Ko\u015bcio\u0142a w Polsce. Jego kult szybko ogarn\u0105\u0142 W\u0119gry, Czechy oraz kolejne kraje Europy. Wojciech jest jednym z trzech g\u0142\u00f3wnych patron\u00f3w Polski (obok NMP Kr\u00f3lowej Polski i \u015bw. Stanis\u0142awa ze Szczepanowa, biskupa i m\u0119czennika). Jest te\u017c patronem archidiecezji gnie\u017anie\u0144skiej, gda\u0144skiej, warmi\u0144skiej i diecezji koszali\u0144sko-ko\u0142obrzeskiej oraz miast, m.in. Gniezna, Trzemeszna, Serocka. Ku czci \u015bw. Wojciecha zosta\u0142y zrobione s\u0142ynne drzwi gnie\u017anie\u0144skie, na kt\u00f3rych w 18 obrazach-p\u0142askorze\u017abach, wykonanych w br\u0105zie, s\u0105 przedstawione sceny z \u017cycia \u015bw. Wojciecha. \u015aw. Bruno Bonifacy z Kwerfurtu, r\u00f3wnie\u017c benedyktyn, biskup i przysz\u0142y m\u0119czennik, napisa\u0142 oko\u0142o 1004 r. zachowany do dzisiaj „\u017bywot \u015bw. Wojciecha”.<\/p>\n\n\n\n

W ikonografii<\/strong> \u015awi\u0119ty wyst\u0119puje w stroju biskupim, w paliuszu, z pastora\u0142em. Jego atrybuty to tak\u017ce orze\u0142, wios\u0142o oraz w\u0142\u00f3cznie, od kt\u00f3rych zgin\u0105\u0142.<\/p>\n\n\n\n

Brewiarz.pl<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Wojciech urodzi\u0142 si\u0119 ok. 956 roku w mo\u017cnej rodzinie S\u0142awnikowic\u00f3w w Lubicach (Czechy). Jego ojciec, S\u0142awnik, by\u0142 g\u0142ow\u0105<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":3939,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,9],"tags":[],"class_list":["post-3938","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-religia","category-start"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kuriercodziennychicago.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3938","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kuriercodziennychicago.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/kuriercodziennychicago.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kuriercodziennychicago.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kuriercodziennychicago.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3938"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kuriercodziennychicago.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3938\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3940,"href":"https:\/\/kuriercodziennychicago.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3938\/revisions\/3940"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kuriercodziennychicago.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3939"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kuriercodziennychicago.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3938"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kuriercodziennychicago.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3938"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kuriercodziennychicago.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3938"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}