{"id":4419,"date":"2023-06-26T19:48:15","date_gmt":"2023-06-27T00:48:15","guid":{"rendered":"https:\/\/kuriercodziennychicago.com\/?p=4419"},"modified":"2023-06-26T19:48:15","modified_gmt":"2023-06-27T00:48:15","slug":"stygmatyczka-ktora-z-milosci-do-boga-pozwolila-zamurowac-sie-w-celi-przewidziala-kleske-krzyzakow-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kuriercodziennychicago.com\/index.php\/2023\/06\/26\/stygmatyczka-ktora-z-milosci-do-boga-pozwolila-zamurowac-sie-w-celi-przewidziala-kleske-krzyzakow-2\/","title":{"rendered":"Stygmatyczka, kt\u00f3ra z mi\u0142o\u015bci do Boga pozwoli\u0142a zamurowa\u0107 si\u0119 w celi. Przewidzia\u0142a kl\u0119sk\u0119 krzy\u017cak\u00f3w"},"content":{"rendered":"\n

Do czcicieli Doroty z M\u0105tow\u00f3w nale\u017cy Benedykt XVI. W 1999 roku, jako \u00f3wczesny prefekt Kongregacji Nauki Wiary, odby\u0142 podr\u00f3\u017c do Kwidzyna. Tam w katedrze kwidzy\u0144skiej w kaplicy b\u0142ogos\u0142awionej Doroty z M\u0105tow\u00f3w modli\u0142 si\u0119 przed jej wizerunkiem. Wzi\u0105\u0142 wtedy kamie\u0144 z grobu i jako relikwi\u0119 umie\u015bci\u0142 w katedrze w Monachium.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Dorota urodzi\u0142a si\u0119 25 stycznia 1347 r. w M\u0105towach Wielkich ko\u0142o Malborka (w\u00f3wczas Gross-Montau) jako si\u00f3dme z kolei dziecko. Ochrzczona zosta\u0142a 6 lutego w miejscowym, do dzisiaj istniej\u0105cym ko\u015bciele i otrzyma\u0142a imi\u0119 \u015bw. Doroty, patronki tego dnia.<\/p>\n\n\n\n

Rodzice Doroty, osadnicy holenderscy: Wilhelm Schwartze i Agata, cieszyli si\u0119 szacunkiem otoczenia. Byli bowiem prawi, pracowici i bardzo religijni. Dorota od najm\u0142odszych lat podejmowa\u0142a intensywn\u0105 pokut\u0119. W sz\u00f3stym roku \u017cycia otrzyma\u0142a dar ukrytych stygmat\u00f3w. Pokazywa\u0142 si\u0119 jej Chrystus na krzy\u017cu, co by\u0142o dla niej powodem zaostrzenia ju\u017c i tak surowego trybu \u017cycia. Do pierwszej spowiedzi \u015bwi\u0119tej przyst\u0105pi\u0142a, gdy mia\u0142a zaledwie 6 lat, do pierwszej Komunii \u015bwi\u0119tej w 10. roku \u017cycia, 8 kwietnia 1357 roku.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Gor\u0105cym pragnieniem Doroty by\u0142o \u017cycie zakonne. Nie mia\u0142a jednak szcz\u0119\u015bcia spe\u0142ni\u0107 tego pragnienia. Mia\u0142a zaledwie 16 lat, kiedy rodzice wydali j\u0105 za starszego od niej o prawie 20 lat p\u0142atnerza gda\u0144skiego, Adalberta (Wojciecha). Mia\u0142 on przy obecnej ulicy D\u0142ugiej w\u0142asny, dobrze prosperuj\u0105cy warsztat. Dzisiaj stoi tam dom z numerem 64. W rok po \u015blubie, kt\u00f3ry odby\u0142 si\u0119 w 1363 roku, Dorota przenios\u0142a si\u0119 na sta\u0142e do Gda\u0144ska.<\/p>\n\n\n\n

Ma\u0142\u017ce\u0144stwo okaza\u0142o si\u0119 niedobrane. M\u0105\u017c by\u0142 typowym zamo\u017cnym mieszczaninem owych czas\u00f3w. Jako rzemie\u015blnik i kupiec lubi\u0142 wystawne \u017cycie towarzyskie. Bywa\u0142o, \u017ce przychodzi\u0142 pijany. Dba\u0142 o swe znaczenie. Mia\u0142 te\u017c temperament w\u0142adczy i bardzo gwa\u0142towny. Kiedy wi\u0119c Dorota zacz\u0119\u0142a codziennie ucz\u0119szcza\u0107 do ko\u015bcio\u0142a mariackiego na Msz\u0119 \u015bwi\u0119t\u0105 oraz do dominikan\u00f3w, kt\u00f3rych sobie upodoba\u0142a w spos\u00f3b szczeg\u00f3lniejszy, kiedy nadal oddawa\u0142a si\u0119 modlitwie i uczynkom pokutnym, a korzystaj\u0105c ze znacznego maj\u0105tku m\u0119\u017ca – r\u00f3wnie\u017c uczynkom mi\u0142osierdzia, m\u0105\u017c cz\u0119sto traci\u0142 r\u00f3wnowag\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Doprowadza\u0142 w\u00f3wczas do awantur, bi\u0142 do krwi i zamyka\u0142 \u017con\u0119, by nie mog\u0142a ucz\u0119szcza\u0107 do ko\u015bcio\u0142a. Dopiero kiedy pewnego dnia tak j\u0105 pobi\u0142, \u017ce by\u0142a bliska \u015bmierci, okaza\u0142 Dorocie nadzwyczajn\u0105 troskliwo\u015b\u0107 w trosce o swoje „dobre” imi\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Heroiczna cierpliwo\u015b\u0107 i \u0142agodno\u015b\u0107 \u017cony zwyci\u0119\u017cy\u0142a. Adalbert stawa\u0142 si\u0119 coraz spokojniejszy i \u0142agodniejszy, zacz\u0105\u0142 i on cz\u0119\u015bciej przyst\u0119powa\u0107 do sakrament\u00f3w. By\u0107 mo\u017ce do nawr\u00f3cenia przyczyni\u0142y si\u0119 r\u00f3wnie\u017c domowe nieszcz\u0119\u015bcia. W czasie epidemii, jaka zapanowa\u0142a w roku 1373, zmar\u0142o mu naraz troje dzieci. W czasie epidemii w roku 1382 zaraza zabra\u0142a mu dalszych pi\u0119cioro dzieci, jakie mu da\u0142a Dorota. Na dziewi\u0119cioro dzieci prze\u017cy\u0142a rodzic\u00f3w tylko jedna c\u00f3rka – Gertruda, kt\u00f3ra wst\u0105pi\u0142a do klasztoru mniszek benedyktynek w Che\u0142mnie.<\/p>\n\n\n\n

Razem z m\u0119\u017cem Dorota nawiedzi\u0142a w roku 1384 Akwizgran, by uczci\u0107 relikwie m\u0119ki Pa\u0144skiej. Nast\u0119pnie wsp\u00f3lnie odwiedzili s\u0142ynne sanktuarium Matki Bo\u017cej w Einsiedeln (Szwajcaria). Pobyt tam wywar\u0142 na nich tak silne wra\u017cenie, \u017ce sprzedali warsztat i dom, i udali si\u0119 z now\u0105 pielgrzymk\u0105 do sanktuari\u00f3w europejskich. Trwa\u0142a ona dwa lata (1385-1387) i przebiega\u0142a w\u015br\u00f3d wielkich niewyg\u00f3d i niebezpiecze\u0144stw ze strony rozb\u00f3jnik\u00f3w. Ma\u0142\u017conkowie dotarli prawdopodobnie do Santiago de Compostella i do Marsylii. W niekt\u00f3rych klasztorach \u017ce\u0144skich Dorota zetkn\u0119\u0142a si\u0119 z now\u0105 form\u0105 ascezy przez zamurowanie si\u0119 w klasztorze. Wreszcie Dorota w roku 1389-1390 uda\u0142a si\u0119 sama z pielgrzymk\u0105 do Rzymu na rok jubileuszowy, og\u0142oszony w\u0142a\u015bnie przez papie\u017ca Urbana VI.<\/p>\n\n\n\n

W tym czasie zmar\u0142 jej m\u0105\u017c. Teraz wolna, mog\u0142a odda\u0107 si\u0119 na wy\u0142\u0105czn\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 Bo\u017c\u0105. Po powrocie zamieszka\u0142a w Kwidzynie w ciasnej kom\u00f3rce u pobo\u017cnej niewiasty, Katarzyny Mulner, by korzysta\u0107 z kierownictwa duchowego Jana z Kwidzyna (Johanna von Marienwerder). On te\u017c popar\u0142 u biskupa pomeza\u0144skiego (kwidzy\u0144skiego) pro\u015bb\u0119 Doroty o pozwolenie na ca\u0142kowite odci\u0119cie si\u0119 od \u015bwiata przez zamurowanie w celi przy tamtejszym ko\u015bciele katedralnym. Po p\u00f3\u0142rocznej pr\u00f3bie Dorota otrzyma\u0142a zezwolenie. 2 maja 1393 r. uroczy\u015bcie wprowadzono j\u0105 do celi wymurowanej w ko\u015bciele od strony prezbiterium katedry. Przez zakratowane okienko od strony ko\u015bcio\u0142a przynoszono jej Komuni\u0119 \u015bwi\u0119t\u0105 i dawano pokarm. Do okienka jej celki od strony cmentarza przychodzi\u0107 zacz\u0119li mieszczanie w r\u00f3\u017cnych swoich sprawach z pro\u015bb\u0105 o modlitw\u0119 i o porad\u0119. Przez trzecie okno widzia\u0142a niebo. W celi tej przebywa\u0142a 14 miesi\u0119cy. W tym czasie otworzy\u0142y si\u0119 jej stygmaty, do tej pory tylko bolesne, ale niewidoczne. Wyczerpana niezwyk\u0142\u0105 pokut\u0105, zmar\u0142a 25 czerwca 1394 r.<\/p>\n\n\n\n

Tej niezwyk\u0142ej niewie\u015bcie zacz\u0119to natychmiast po \u015bmierci oddawa\u0107 cze\u015b\u0107 jako osobie \u015bwi\u0119tej. Pochowano j\u0105 w podziemiach katedry przy udziale biskupa, kapitu\u0142y, wielkiej liczby kap\u0142an\u00f3w i jeszcze wi\u0119kszej liczby wiernych. S\u0142awa jej obj\u0119\u0142a ca\u0142e terytorium krzy\u017cackie i przesz\u0142a do Polski, Niemiec i do Czech. Poniewa\u017c liczba pielgrzymek zwi\u0119ksza\u0142a si\u0119 z ka\u017cdym dniem, biskup nakaza\u0142 wybudowa\u0107 dla b\u0142ogos\u0142awionej osobn\u0105 krypt\u0119, gdzie umieszczono jej cia\u0142o i gdzie wystawiono jej o\u0142tarz. Dzia\u0142y si\u0119 tak\u017ce przy jej grobie liczne uzdrowienia i nawr\u00f3cenia.<\/p>\n\n\n\n

Z polecenia biskupa Kwidzyna i wielkiego mistrza krzy\u017cackiego, spowiednik i kierownik duchowy Doroty, Jan z Kwidzyna (wybitny teolog, dziekan kapitu\u0142y), napisa\u0142 jej \u017cywot w j\u0119zyku \u0142aci\u0144skim i niemieckim. Do dnia dzisiejszego zachowa\u0142o si\u0119 w odpisach kilka jego egzemplarzy. Tekst niemiecki ukaza\u0142 si\u0119 drukiem w Malborku w roku 1492 jako pierwszy druk pomorski. Ten\u017ce Jan z Kwidzyna spisa\u0142 r\u00f3wnie\u017c objawienia, jakie mia\u0142a jego penitentka i jej wyznania pod tytu\u0142em Septylium,<\/em> czyli siedem \u0142ask szczeg\u00f3lnych, jakie od Boga otrzyma\u0142a. Na podstawie tych dzie\u0142, jak te\u017c na pro\u015bb\u0119 wielkiego mistrza i biskup\u00f3w pruskich papie\u017c Bonifacy IX w roku 1404 poleci\u0142 przeprowadzi\u0107 proces kanoniczny biskupom che\u0142mi\u0144skiemu i warmi\u0144skiemu oraz opatowi oliwskiemu. Spisano zeznania 257 \u015bwiadk\u00f3w o cnotach b\u0142ogos\u0142awionej i o doznanych niezwyk\u0142ych \u0142askach w o\u015bmiu obszernych fascyku\u0142ach i w roku 1405 wys\u0142ano je do Rzymu. Wydarzenia dziejowe przerwa\u0142y proces.<\/p>\n\n\n\n

Przy grobie Doroty modli\u0142 si\u0119 kr\u00f3l W\u0142adys\u0142aw Jagie\u0142\u0142o po zwyci\u0119stwie pod Grunwaldem (1410). Jan D\u0142ugosz opisa\u0142 w swojej kronice, \u017ce kr\u00f3l zosta\u0142 zaprowadzony do celi Doroty, „niewiasty pobo\u017cnej i \u015bwi\u0119tobliwej, kt\u00f3ra wiod\u0105c w tym miejscu \u017cycie ostre i pustelnicze, s\u0142yn\u0119\u0142a wielu cudami, lecz nie by\u0142a jeszcze kanonizowana”. Podobno rekluza przed \u015bmierci\u0105 przepowiedzia\u0142a kl\u0119sk\u0119 Krzy\u017cak\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Kult Doroty trwa\u0142 nadal w ziemi warmi\u0144skiej i che\u0142mi\u0144skiej w\u015br\u00f3d ludno\u015bci katolickiej. Na tej podstawie biskup che\u0142mi\u0144ski, Jan Lipski, dekretem z dnia 15 kwietnia 1637 roku poleci\u0142 czci\u0107 Dorot\u0119 z M\u0105tow\u00f3w wraz z Jut\u0105 z Che\u0142m\u017cy jako patronki ziemi pruskiej, a przede wszystkim diecezji che\u0142mi\u0144skiej i pomeza\u0144skiej (Kwidzyn). Zacz\u0119\u0142y na nowo przychodzi\u0107 pielgrzymki do jej grobu. W czasie niewoli kult zamar\u0142. Protestanckim w\u0142adzom niemieckim nie zale\u017ca\u0142o na tym, by rozbudza\u0107 ducha katolickiego. Po odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci w roku 1918 biskupi warmi\u0144ski i che\u0142mi\u0144ski rozpocz\u0119li starania o jej kanonizacj\u0119. W roku 1933 zosta\u0142a wys\u0142ana petycja do Rzymu, w 1935 popar\u0142 j\u0105 biskup gda\u0144ski i synod diecezjalny. Energicznie prowadzili je dalej biskup che\u0142mi\u0144ski i gda\u0144ski po wojnie od 1945 roku. Zosta\u0142y one wreszcie uwie\u0144czone wynikiem pomy\u015blnym. Dnia 9 stycznia 1976 roku Kongregacja do spraw beatyfikacji i kanonizacji zatwierdzi\u0142a dekret stwierdzaj\u0105cy heroiczno\u015b\u0107 \u017cycia oraz istnienie kultu od niepami\u0119tnych czas\u00f3w. Dekret ten podpisany tego dnia przez papie\u017ca Paw\u0142a VI jest r\u00f3wnoznaczny z aktem beatyfikacji (pleni iure<\/em>). Dnia 13 grudnia 1976 roku odby\u0142y si\u0119 w zwi\u0105zku z tym w katedrze oliwskiej uroczysto\u015bci dzi\u0119kczynne.<\/p>\n\n\n\n

Dorota z M\u0105tow\u00f3w to jedyna w polskiej hagiografii osoba, kt\u00f3ra wybra\u0142a form\u0119 \u017cycia rekluzy. Bardzo wcze\u015bnie zacz\u0119\u0142a prze\u017cywa\u0107 stany mistyki w jej najwy\u017cszych formach: widze\u0144, poufa\u0142ej rozmowy z Chrystusem, otrzymywanych nadprzyrodzonych nakaz\u00f3w, stan\u00f3w ekstazy itp. Wyr\u00f3\u017cnia\u0142a si\u0119 nabo\u017ce\u0144stwem do m\u0119ki Pa\u0144skiej. Jest r\u00f3wnie\u017c jedyn\u0105 w polskiej hagiografii stygmatyczk\u0105, chocia\u017c odbicia ran Chrystusa by\u0142y u niej ukryte. Doznawa\u0142a na miejscach tych ran niezmiernych cierpie\u0144. Jest rzecz\u0105 znamienn\u0105 i nader rzadko spotykan\u0105 nawet w\u015br\u00f3d \u015bwi\u0119tych, \u017ce wizje b\u0142. Doroty pokrywa\u0142y si\u0119 ze \u015bwi\u0119tami liturgicznymi i by\u0142y z nimi silnie powi\u0105zane.<\/p>\n\n\n\n

Dorota wyr\u00f3\u017cnia\u0142a si\u0119 tak\u017ce niezwyk\u0142ym nabo\u017ce\u0144stwem do Eucharystii. Spowiada\u0142a si\u0119 codziennie, by mog\u0142a przyjmowa\u0107 codziennie Komuni\u0119 \u015bwi\u0119t\u0105. By\u0142 to w owych czasach tak\u017ce wyj\u0105tek. Komunikowano bowiem nawet w zakonach najwy\u017cej w \u015bwi\u0119ta i w niedziel\u0119 – i to za pozwoleniem spowiednika. Jej biografowie stwierdzaj\u0105, \u017ce b\u0142. Dorota mia\u0142a szczeg\u00f3lne nabo\u017ce\u0144stwo do dusz czy\u015b\u0107cowych i \u017ce by\u0142a z nimi w \u017cywym kontakcie. Za najprostsz\u0105 drog\u0119 do doskona\u0142o\u015bci uznawa\u0142a wstr\u0119t do grzechu, nawet najmniejszego, oraz ca\u0142kowite oddanie si\u0119 Bogu, tak aby nic nie zostawia\u0107 dla siebie. My\u015bl t\u0119 rozwinie potem teologicznie i uzasadni \u015bw. Jan od Krzy\u017ca (+ 1591). To oddanie za\u015b ma polega\u0107 na zupe\u0142nym powierzeniu si\u0119 Duchowi \u015awi\u0119temu, kt\u00f3ry przez swoje siedmiorakie dary i nawiedziny wlewa w wybrane i oddane sobie dusze mi\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3ra poza Bogiem nic nie widzi i niczego nie pragnie.<\/p>\n\n\n\n

B\u0142. Dorota jest patronk\u0105 Pomorza; kobiet, matek, odlewnik\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Do czcicieli Doroty z M\u0105tow\u00f3w nale\u017cy Benedykt XVI. W 1999 roku, jako \u00f3wczesny prefekt Kongregacji Nauki Wiary, odby\u0142 podr\u00f3\u017c do Kwidzyna. Tam w katedrze kwidzy\u0144skiej w kaplicy b\u0142ogos\u0142awionej Doroty z M\u0105tow\u00f3w modli\u0142 si\u0119 przed jej wizerunkiem. Wzi\u0105\u0142 wtedy kamie\u0144 z grobu i jako relikwi\u0119 umie\u015bci\u0142 w katedrze w Monachium. Wcze\u015bniej, w 1987 r. kardyna\u0142 Joseph Ratzinger wyg\u0142osi\u0142 w tej katedrze obszern\u0105 homili\u0119 po\u015bwi\u0119con\u0105 b\u0142ogos\u0142awionej z Kwidzyna, kt\u00f3ra jest czczona tak\u017ce w Bawarii.<\/p>\n\n\n\n

Posta\u0107 tej rekluzy odnale\u017a\u0107 mo\u017cna w literaturze. Adam Mickiewicz wzorowa\u0142 na niej Aldon\u0119 z „Konrada Wallenroda”, zamurowan\u0105 na zamku w Malborku. \u017bycie Doroty z M\u0105tow\u00f3w opisa\u0142 G\u00fcnter Grass w powie\u015bci Turbot (Der Butt) z 1977 r.<\/p>\n\n\n\n

\n

brewiarz.pl<\/em><\/p>\n<\/blockquote>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Do czcicieli Doroty z M\u0105tow\u00f3w nale\u017cy Benedykt XVI. W 1999 roku, jako \u00f3wczesny prefekt Kongregacji Nauki Wiary, odby\u0142<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":4420,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,9],"tags":[],"class_list":["post-4419","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-religia","category-start"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kuriercodziennychicago.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4419","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kuriercodziennychicago.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/kuriercodziennychicago.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kuriercodziennychicago.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kuriercodziennychicago.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4419"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kuriercodziennychicago.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4419\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4421,"href":"https:\/\/kuriercodziennychicago.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4419\/revisions\/4421"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kuriercodziennychicago.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/4420"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kuriercodziennychicago.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4419"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kuriercodziennychicago.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4419"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kuriercodziennychicago.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4419"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}